نامه ای خطاب به دوستان پناهنده

پناهندگان و هم سرنوشتان عزیز نزدیک به ۵ سال است که از طرف يوان و دولت ترکیه خود و زن وبچه هایمان در شرایط بحرانی روحی و فکری و بی سرنوشتی قرار گرفته ایم. هر روزه، هر ساعت و هر لحظه با نگاههای معصومانه زن وبچه هایمان که سرشار از نامیدی و ناگفته های زیادی است که می پرسند: سرنوشت ما چه خواهد شد و تا چه زمان باید این زندگی که هر لحظه اش برای ما یاداور مرگی است ادامه بدهیم. سالیانی از عمر مفید و با ارزش هر کدام از ما بیهوده سپری شد. حال سوال این است؟ گناه بچه هایی که ما باعث بدنیا اوردنشان هستیم چیست و به گردن کیست؟ این ما هستیم که باعث آینده مبهم و تاریک آنها شده ایم و با سکوت در برابر این همه ظلم و بی حقوقی که در حق ما روا میدارند، امکان اینرا به يوان و دولت ترکیه داده ایم که آنها متحدانه تر در برابر نقض حقوق ما قرار بگیرند و سرنوشت ما را هرطور که دلشان بخواهد تغییر بدهند. حال وضعییت ما باز هم در موقعییت حساسی قرار گرفته است وآن این است که در اوایل ماه ۳ جهت تمدید اقامتمان يوان و دولت ترکیه با هم نشستی خواهند داشت که همانند سالهای گذشته بدون توجه به شرایط زندگی ما و فرزندانمان تصمیماتی بگیرند که مثل همیشه بنفع ما نبوده و نخواهد بود. تنها راه نجات از این جهنمی که برایمان درست کرده اند، پشت بستن به اتحاد و یکپارچگی خود ما پناهندگان و حرکات اعتراضی است. این در حالیست که جمهوری اسلامی بخاطر مسایل هسته ای، نقض حقوق بشر، مواضع احمدی نژاد و کشت و کشتارها و زندانی کردن کردهای هم زبانمان در شهرهای کردستان، زیر فشارهای بین المللی قرار گرفته است و در سوی دیگر ترکیه هم در مرحله ورود به اتحادیه اروپاست و از طرف ژنو این تعهد از ترکیه گرفته شده است که هیچکدام از پناهندگان شمال عراق به جایی که امنیت جانی نداشته باشند دپورت نخواهند شد و این امتیاز بزرگی است برای اینکه بتوانیم حرکات اعتراضی خود را بصورت گسترده تر راه بیاندازیم در غیر اینصورت باز هم باید شاهد بی سرنوشتی و بلاتکلیفی خود و بچه هایمان باشیم. به نظر ما این خیانت بزرگی در حق خودمان خواهد بود. ما همه از جمله مبارزانی بوده ایم که سالهای سال با به خطر انداختن جان و مال خود برای حق و حقوق ملت کرد، برعلیه حکومت جمهوری اسلامی مبارزه کرده ایم. امروز چه شده است با آن همه غرور و جسارتی که داشته و داریم نمی توانیم از حقوق خود دفاع کنیم. هم سرنوشتان عزیز ما پناهندگان شهر آکسارای با شما عهد و پیمان می بندیم که تا رسیدن به خواسته های برحق و انسانی خود این حرکت اعتراضی را ادامه خواهیم داد، که با اتکاء به هم در روز ۴شنبه تاریخ ۲۲/۲/۲۰۰۶ در جلو درب يوان آنکارا حضور به هم رسانیم. لذا از شما رفقای پناهنده انتظار داریم که به خاطر آینده خود و سرنوشت بچه هایتان در این روز همانند حلقه های زنجیر دست در دست هم بگذاریم و به تمام جهانیان اعلام داریم که ماپناهندگان سیاسی در این گوشه از دنیا چگونه مورد ظلم و ستم قرار گرفته ایم. به نظر ما نیامدن و حضور پیدا نکردن در این حرکت اعتراضی بیانگر این است که ما مستحق این نوع زندگی هستیم که از طرف يوان و دولت ترکیه به ما تحمیل شده است و هیچ ارزشی برای زندگی خود و بچه هایمان قائل نیستیم. پس وعده ما ۲۲/۲/۲۰۰۶ در يوان آنکارا.

به امید موفقیت

پناهندگان شمال عراق در شهر آکسارای